۱۳۸۹/۱۲/۰۱

گمان مبر که به پایان رسید کار ِ مغان…

نشانی ِ جدیدِ وبلاگِ ما
http://Arabic89.MihanBlog.com

در پی ِ ادامه‌ی فیلترگذاریِ دامنه‌یِ بلاگ‌اسپات دات کام در ایران و خروج ِ وبلاگِ سابق ِ ما از دست‌رس ِ خود و هم‌وطنانِ‌مان، ناگزیر از کوچیدن به یک سرویس ِ وبلاگ‌نگاریِ دیگر شدیم. از این رو وبلاگِ پیشین را همچنان به حالِ خود وا می‌گذاریم و، دستِ کم تا اطّلاع ِ ثانوی به شرطِ آزاد شدنِ دامنه‌یِ بلاگ‌اسپات از سویِ نهادهایِ نظارتی ِ اینترنتِ جمهوریِ اسلامی ِ ایران، قصدِ به‌روز رساندنِ آن را نخواهیم داشت.
      مسئله‌یِ فیلترگذاریِ بلاگ‌اسپات از شامگاهِ چهارشنبه بیستم  ِ بهمن‌ماهِ 1389 و در آستانه‌یِ سی و دوّمین بهار  ِ انقلابِ 57 آغاز شد. ما امیدوار بودیم که این مسئله هر چه زودتر رفع شود و شبهه‌یِ محدودیّت و سانسور دامن نگسترد امّا بودیم و دیدیم که با این وجود، صف‌کشی‌هایِ دشمنانه در روز  ِ دوشنبه 25 بهمن باز به خیابان‌ها رسیده و تا امروز یک‌شنبه 1 اسفند دامن گسترده و اکنون نعش ِ این شهیدِ عزیز رویِ دستِ ما مانده ست.*
      ما همچنین نتوانستیم سقوطِ دیکتاتور  ِ مصر را همزمان با بیست و دویِ بهمن ِمان جشن بگیریم و همه‌یِ مناسبت‌هایِ قدیم و جدید را، چون آغاز  ِ حکومتِ ولی ِ عصر (عج)، از دست دادیم. نیز می‌توانستیم که از داخل ِ کلاس و دانشکده، جا-به-جایی ِ زمانِ برگزاریِ درس‌ها بگوییم و از آشفتگی ِ برنامه‌یِ درسی‌مان پیش ِ دوست شکایت** کنیم، که نشد… اگر به درازا کشیدنِ فیلترگذاریِ بلاگ‌اسپات موجبِ غیبتِ ما و بسیاري از وبلاگ‌هایِ دیگر در بهار  ِ انقلاب شد و کورسویِ امید را برایِ داشتن ِ روزني به دنیایِ پیرامون مقابل ِ مخالفان پیش ِ چشمانِ‌مان فرو بست، همه از این رو بود که تصمیم  ِ مسؤولانِ امر را محترم داشته ایم و، در اصل، به قانون سر سپردیم؛

اگـر مُرادِ تـو اِی دوسـت، نامرادیِ ما سـت
مرادِ خویش، دگرباره، من نخواهم خواست
سعدی +

با این همه، از پای ننشستیم و کاري را که قصدِ آن کرده بودیم دنبال خواهیم کرد و باور داریم  در این راه اگر یک‌دم باز پس بمانیم یک عمر پشیمانیم. اگر یار  ِ موافق دستِ دوستی پس می‌کشد و اگر در سلسله مناسباتِ رسانه‌ها پشتِ ما خالی ست، غمي نیست؛ ما به پشتوانه‌یِ عنوانِ «دانشگاهِ تهران» و با سبک‌بالی ِ دانشجویی دست به کاري زده ایم که آسمان بار  ِ امانت‌اش را نتوانست کشید.***

چو دریا دُر فشان، از جوش منشین!
سخن-سر-کرده ای، خاموش منشین!

غم  ِ هر بوده و نابوده تا چند؟
حکایت گفتن ِ بی‌هوده تا چند؟

جهان گر جمله از من رفت گو «رو!»
ز  ِ مُشتي خاک ریزم طرح‌اش از نو…
ابونصیر  ِ اصفهانی

باری، اگرچه این وبلاگ با یک شروع ِ ناگهانی شکل گرفت، کج‌دار و مریز پیش آمد و با یک سد از پای نشست هنوز از نفس نی‌افتاده است. شاید آن شور  ِ حسینی دیگر در سر نباشد ولی چه‌بسا این‌بار، برایِ اصلاح و بهبودِ گذشته، فرصت بیابیم که عقل را چراغ ِ راه کنیم و خود را در ورطه‌یِ اندیشه بی‌اندازیم، امّا هنوز بر همان رسم  ِ پیشین هستیم.****

گمان مبر که به پایان رسید کار  ِ مُغان،
هزار باده‌یِ ناخورده در رگِ تاک است…
اقبالِ لاهوری

 

پانویس
* پاره‌اي از شعر  ِ «نوحه»، مهدیِ اخوانِ ثالث، بهمن ِ 1339، تهران.
** از دشمنان برند شکایت به دوستان/ چون دوست دشمن است شکایت کجا بیرم؟ (سعدی)
*** آسمان بار  ِ امانت نتوانست کشید/ قرعه‌یِ فال به نام  ِ من ِ دیوانه زدند (حافظ)
**** برایِ وبلاگِ عربی89 در بلاگ‌اسپات راه-و-رسمي نوشته بودم که در اصل «سخني برایِ آغاز» ِ آن بود امّا با آن شروع ِ ناگهانی و با پیش رفتن ِ وبلاگ با یک شور  ِ حسینی، هیچ‌گاه فرصت نشد که سخن ِ آغازین‌ام را به‌روز کنم و، دستِ بالا، به صورتِ «مرام‌نامه»اي برایِ وبلاگ در آورم و منتشر کنم. و آن وبلاگ نیز هیچ‌گاه در بندهایِ مرام‌نامه‌یِ ذهنی ِ من نگنجید و در عمل آن چیزي که می‌خواستم نشد. با تجربه‌اي که کم-و-بیش وصفِ آن رفت، دیگر من هم در بندِ مرام‌نامه نیستم امّا فکر می‌کنم بد نباشد اگر یک اصل را در نظر داشته باشیم؛ اصلي که وبلاگ را از آشفتگی ِ احتمالی و ما را از سر-در-گمی در آورد و در یک چارچوب پیش ببرد. زیراکه، این‌بار با این اصل گستره‌یِ بازتري برایِ وبلاگ‌نگاری در نظر گرفته ام که برایِ هر نگارنده هر آن‌چه خارج از موضوع ِ درس-و-دانشگاه باشد را در بر می‌گیرد.
     آن‌چه در توصیفِ این وبلاگ در پی می‌آید یک بند از همان مرام‌نامه است که بی‌کم-و-کاست به عنوانِ یک اصل ِ اساسی ِ وبلاگِ کنونی پیشنهاد می‌کنم؛ پیشاپیش پذیرایِ نقد-و-نظرهایِ شما هستم و صمیمانه دستِ تک-تکِ هم‌کلاسی‌ها را به همکاری می‌فشارم:

عربی89 باهمستاني ست از دانشجویانِ یک رشته‌یِ درسی که در یک سالِ تحصیلی واردِ یک دانشکده شدند و بر سر  ِ یک کلاس نشستند؛ کم-و-بیش هم‌سنّ-و-سال اند و نخستین باري ست که دوره‌یِ دانشگاه را تجربه می‌کنند. امّا هریک صاحب ِ فکر  ِ خویش اند و این وبلاگ حاصل ِ «کار  ِ جمعی» ِ ایشان است، نه «فکر  ِ جمعی»شان -- یعنی، این وبلاگ به تعدادِ نویسندگان‌اش نظرگاه خواهد داشت، اگرچه یک فرد آن را بگرداند. این هدفِ مهمّ ِ وبلاگ به شمار می‌رود که نظرهایِ گوناگون را در کنار  ِ هم عرضه کند و برایِ دست‌یافتن به چنین هدفي، برایِ با-هم-بودن، ابتدا باید حضور  ِ دیگران را روا دانست سپس به کار  ِ خود باور داشت. کار  ِ جمعی بدونِ این دو براورده نخواهد شد و این وبلاگ بوته‌اي ست برایِ نقدِ این مدّعا.

بیژن فرد
سرپرستِ وبلاگ
اسفندماهِ 1389

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

» پیام‌هایِ رسیده بی‌درنگ نمایش داده خواهد شد؛
» فقط پیام‌هایِ بازرگانی (commercial) حذف می‌شوند؛
» از این که حقوق ِ دیگران را محترم می‌دارید سپاس‌گزار ایم؛
» ما در این‌جا بیشتر مشتاق ِ شنیدنِ نقد-و-نطرهایِ شما هستیم؛
» برایِ فرستادنِ پیام ِ خصوصی از برگه‌یِ «تماس با ما» استفاده کنید.
» رایانشانی ِ ما: blog {dot} arabic89 {at} Gmail {dot} com